2012: duidelijk "mijn seizoen"!!

 

Is het echt nodig dat ik mijzelf nog aan u voorstel? Nou vooruit, even snel dan: ik ben Jos Holla, ik mag graag doen of ik veel verstand heb van karpervissen en ik mag graag dingen organiseren waar anderen doorgaans veel plezier aan beleven. Daarnaast zet ik mezelf graag in voor de belangen van de karpervissers, hoewel ik moet zeggen dat momenteel alles hier toch wel aardig in kannen en kruiken is. 'Bewaken' is nu het motto geworden, want we moeten koesteren wat we bereikt hebben en proberen er zoveel mogelijk van te genieten. Verder schijn ik nog wel eens lastig in de omgang te zijn maar daar heb ik zelf eigenlijk helemaal geen erg in.

  

Maar ik zit ook graag aan de waterkant, genieten van de rust en genieten van al die mooie spullen die ik in de loop der jaren gekocht en verzameld heb. Want eerlijk is eerlijk: voor mij is hoe een hengel eruit zien belangrijker dan hoe hij drilt, want drillen doen ze tegenwoordig toch allemaal wel goed?? De rust aan de waterkant vind ik ook heerlijk, lekker je gedachten laten gaan en nadenken over de leuke en minder leuke dingen uit het leven. 1 van die minder leuke dingen was het overlijden van mijn maatje Marc in 2011, en wat me bezighield was om iets te verzinnen om hem er toch een beetje bij te houden. Uiteindelijk is dat "de Heerema Schaal" geworden: mijn drijfveer voor 2012!  

 

Hier doe ik het voor........

   

Maar ach, gezien de resultaten van de voorgaande jaren zou dat winnen van die schaal wel een illusie zijn. Maakt niet uit, je moet altijd iets te wensen hebben. Het idee van "De Heerema Schaal" was geboren en vervolgens tot in de puntjes uitgewerkt, en toen ik later met een maatje even ging kijken bij de Topcompetitie karpervissen aan de Lage Vaart in mei 2012 wist ik nog niet dat dezelfde topcompetitie de basis zou leggen voor een 'voor mijn doen' uitstekend seizoen. Het verhaal? De boilieboeren zullen niet blij zijn, maar ik ga het toch met jullie delen. 

 

 

De sleutel voor mijn succes.

Het begon met het verslag van deze topcompetitie (hier te vinden), ik las in dat verslag iets wat ik wel vaker had gehoord maar eigenlijk las ik er ook deze keer weer een beetje te snel overheen, totdat Martin er ook over begon. Waar ging het dan over? Het ging over onderstaand stukje tekst:   

  

 

Cor en John visten single hookbait, en met succes! Single hookbait, je moet het maar durven. En zou ik het durven?? Ik wist het niet. Toch sprak het idee me wel aan: een karper zwemt langs en ineens ziet hij 1 enkel aasje liggen. Als ik karper was, en ik zwom toch in de buurt, dan zou ik het meepakken. Toch?? En dus ging ik het proberen, ik ging 'single hookbait' vissen (en dan ook echt geen enkel stukje aas of pellet erbij). Of het nou door de tijd van het jaar kwam of door het feit dat er de voorgaande week met de topcompetitie veel gevoerd was weet ik niet maar het ging helemaal los!! Maar liefst 10 runs op een ochtendje, geen tijd voor een gebakken eitje, geen tijd voor koffie, en zelden 3 hengels op de pod: wat een gekkenhuis! Op een gegeven moment had ik 3 kwartier geen run gehad en werd ik ongerust. Zouden de rigs soms niet goed leggen? Dat geloof je toch niet, normaal ligt de boel wel 3 uur achter elkaar in de ruststand, niks vreemds aan, en nu na 3 kwartier ongerust worden!

 

Maar zou het mazzel zijn zoveel vissen? Het leek potverdorie wel werken ......

 

Het blijven af en toe lastige 'fotomodellen'.

 

Een paar dagen later ging ik weer naar de vaart, deze keer naar het achterste gedeelte waar doorgaans wat minder vis wordt gevangen. Stiekem hoopte ik hier wel rustig een eitje te kunnen bakken en af en toe een tijdje naar mijn 3 mooie hengels op de rodpod te kunnen staren. Maar 'helaas', ook hier ging het los: 9 vissen op de mat, 9 aasjes gebruikt. Met name de Mainline Cell dumbeltjes deden het uitstekend, zwevend gevist met een Mainline dumbell pop-upje erboven. Ook de Gulp mini boilie van Chris met een fluor pop-upje erboven was een topper, en de KCA worst deed het natuurlijk ook fantastisch!!

 

Een week later weer terug naar de eerste stek: weer een gekkenhuis, maar liefst 11 vissen op de mat! Ook de foto's werden beter omdat ik was begonnen te werken met een statief: echt een aanrader zo'n ding!

 

 

Ondertussen was ik actief in Multimedia land, want menigeen begon toch voorzichtig te vissen naar de oorzaak van dit plotselinge succes. Zou hij een wonderaas hebben? En daar hou ik van: heerlijk dat zandstrooien richting bekende vismaten, vertellen dat je er hard voor gewerkt hebt thuis, dat je vrouw ondertussen niet meer blij met je is ivm alle rommel in de keuken, pijn in de rug van het gesjouw met dat goedkope aas wat wel 24 uur moet weken en de aasemmers die leeg zijn. Maar ondertussen met slechts een klein plastic zakje 'boilieworst' en twee kleine potjes Mainline van huis gaan, ik had er gein in. En wat dacht je van een blikje Smac quasi nonchalant tussen de visspullen stoppen zodat iedereen het blikje nÚt kon zien: ik weet zeker dat..... hahahaha

 

 

En ook op de wedstrijden was het halleluja!! Het liep gewoon, ik ving mijn visjes en genoot van alle dwaalsporen. Ik hoorde anderen zeggen dat ze niks konden vangen ondanks de mooie voerplek, en die ene vis die ze dan vingen kwam op een hengel die lukraak een zwieper had gekregen. Inderdaad, die lag op dat moment dus 'single hookbait'. En dan vooral meeknikken dat je er ook niks van begrijpt, heerlijk! Of deelnemers die niet de beschikking hadden over een voerboot en die vervolgens een wedstrijd winnen, denk er maar eens over na.

 

Uiteindelijk resulteerde het in een geweldig seizoen: veel vis, veel prijzen tijdens de wedstrijden Ún de Heerema Schaal gewonnen, het was top! Vervolgens vroeg ik me af of ik deze wetenschap met iedereen moest delen of dat ik het voor mezelf moest houden, maar stil houden was ineens helaas geen echte optie meer omdat sommige insiders al hadden lopen 'lekken'. Bijzonder jammer, maar goed, als de ene helft het dan toch al weet dan mag de andere helft het van mij ook wel weten, vandaar dit verhaal.

 

Later in het seizoen ging het overigens ineens toch minder, de twijfel sloeg toe en voor je het weet begin je dan toch weer bij te voeren. En had het resultaat? Niet echt, eigenlijk was ik ineens de weg weer kwijt en dat resulteerde in blanks. Maakt niet uit, ik heb met veel plezier teruggekeken op het afgelopen jaar, kijken of het volgend jaar ook weer zo goed loopt. En anders ook best, in ieder geval weer tijd voor mijn gebakken eitje.

 

Ik hoop dat je dit verhaal met plezier gelezen hebt, misschien dat je het ook een keertje gaat proberen. Ik denk dat met name de Lage Vaart zich hier wel voor leent door de grote hoeveelheid karper die er rond zwemt, dus doe er je voordeel mee en heel veel succes!!

 

Jos Holla.

 

______________________________________________________________________________________________________________

Reageren op dit artikel? mail naar kca@live.nl